بی تو

هر نفسم

اسیر دست باد،

صدای خش خش برگ های خزان است

تمام ثانیه هام.

 دلم می گیرد از شبهای یلدایی

از آوار سکوت و غم

و تنهایی

 که پایانی ندارد.

دلم تنگ است

و آشوبم

از این بی رنگی پاییز

از این باران بی حاصل

که می بارد

              -بدون تو-

دلم تنگ است

وبیزارم

از این عمری که می تازد

و من

مدهوش و بیمارم.

دلم تنگ است

بدون تو

نسیم و نم نم باران

بد آهنگ است.

دلم تنگ است

یاد تو

تمام دل خوشی هایم

در این پاییز بی رنگ است.

اگه امروز برای با تو بودن

برای من دیگه راهی نمونده

اگه با گفتن اسم قشنگت

کلید قفل این زندون شکسته

تو می بینی که اسمت لحظه لحظه

میون تک غزل های نگامه

شکایت از غم دور از بودن

شده فریاد سکوت لحظه هامه

اگه گفتم برای وصل با تو

گدای دائم کوی تو هستم

به جز تو یار دیگر من ندیدم

به جز تو به کسی من دل نبستم

هوای با تو بودن در سرم بود

که دور از تو دلم هرگز نیاسود

حالا بعد از همه روزهای رفته

تو گفتی که میری واسه همیشه

ندونستی که با این هجرت تلخ

شبهای زندگیم روشن نمی شه

 ولی می بینی اسمت لحظه لحظه

میون تک غزل های نگامه

شکایت از غم دور از بودن

شده فریاد سکوت لحظه هامه

که مردم در خوابی تازه فرو می روند

برای آغاز روزی دیگر،

من به وسعت علفهای هرز کنار تو

و داس شکسته ام می اندیشم.

هراس لحظه های تکراری امتداد مبهم

بی وقفه بر پهنه ی وجودم می کوبد

و من که همچنان خودخواهانه اسیر تکرارم

این بار داس شکسته را

بر گلوی خود می گذارم

پیش از آنکه

دستهای سر به راهم را به سوی تو بکشاند!

مطلبی که امروز می خوام توی وبلاگ بنویسم ،کلمه به کلمه و حتی حرف به حرف برای من خاطره است. خاطراتی که شاید در نگاه اول تلخ به نظر برسند، ولی در واقع شروع یه تلاش دوباره است، برای رسیدن به آرزوهای دور و درازی که به اندازه فاصله ی زیادشون با ما بزرگند.با اجازه ی دوستان می خوام این مطلب رو برای مدتی سر فصل وبلاگ بذارم.

     هزاران آرزو ،در کوچه های خالی بی تو

                                           میان پیچ در پیچ غریبی

                                                                     ناگهان گم شد.

     تو دیدی،که نگاهم

                 گریه های بی پناهم

                                در هیاهوی قفس          

                                           در لابه لای پرده هایی تیره از جنس بهانه!

                                                                                         زیر پای رفتنت له شد.

     ولی امروز

            نمی پرسم چرا رفتی؟

                             که شاید رفتنت راهی است

                                                      به سوی آرزوهایی

                                                                    که عمری در خیالم بود و با آن زندگی کردم.

     نمی پرسم چرا رفتی؟

                      که هرگز از تو نشنیدم

                                                 چرا خوبی؟

     که بعد از رفتنت حتی ،

                    بدین گونه به جنگ نابرابر

                                     تا ابد دل داده ام من.

شب است اینجا

تمام شهر در خواب است

و من بیدار بیدارم.

نگاه کوچه ها گویی

اسیر دست ارواح است

و من حیران و سرگردان

بسان بید لرزانم.

 چراغ خانه ها خاموش

چون دلهای آدمها

پرم از درد تنهایی

به دنبال چه می گردم؟

نمی دانم !

 زمین تشنه تر از دریا

تمام آسمان ابری

و من تنها و نا امید

پی یک قطره بارانم.

 شب است اینجا

تمام شهر در خواب است

و من عمری

اسیر دست تکرارم.

گاهی وقتها حس و حال آدم جوری میشه که گرمای مرداد ماه هم نمیتونه سردی لحظه ها رو کم رنگ کنه....

شبی سرد است.

فضای کومه ی ویرانه ی آواز چه پردرد است.

غریبانه نسیم بارور از عطر دیدارت

به رویایم

صدای کوبه ی زنجیر بر در را

به تلخی می نوازد.

آه امشب

همنشینم

سایه ی مرگ قرقبانان نامرد است.

شبی تا بی کران سرد است.

و اکنون این نگاه خسته را بنگر

که با اندوه

میان سطرهای منجمد بر کاغذ بی خط

برایت شعر می دزدد

و می خواند

که تنها

شهر من اینجاست

اگر چه راز تبعیدم

درون سطرهای کاغذ بی خط

به زندان نگاهت همچنان جاریست.

توی زندگی هممون پیش میاد که مدتی کوتاه و یا حتی روزهای زیادی رو پشت سر هم دچار نا امیدی هستیم. مدتها برای رسیدن به چیزی می جنگیم ولی در عمل می بینیم که دائم از هدفمون دور و دورتر شدیم. یه وقتایی هم به طور کلی کم میاریم.توان پیمودن راهی که توی تصورمون خیلی کوتاه به نظر می رسید رو نداریم. اینجاست که...

ولی با وجود همه اینها یادمون باشه که در همیشه روی یه پاشنه نمی چرخه.یادمون باشه که آدمی با امید زنده است. مطلب زیر یادگاری از اسفند ماه سال هشتاده که توی بوشهر نوشتم.شما هم علت ناامیدی من رو به حساب غروب دلگیر اما زیبای بوشهر بنویسید.

" تنهایی من "

غروب سرد و دلگیری است.

غمی دیگر.

هوا بوی تو را دارد.

دلم در غربتی خاموش

                  میان دستهای سرد تنهایی

                                      تو را از ابر می خواهد.

نفسها یخ زده اما

به زیر سایه ی امید !

دو چشمم رو به زندان

               – آشنای قرن و آدمها –

                                   پر از اشک و تمنا

                                               همچنان بیدار می ماند.

ولی گویا

غروب سرد و دلگیری است.

رهایی همچنان دور است و باران نیست.

کدام امید؟!

که روزی در هوا پیچد

                 چنین آواز زیبایی ;

                                  خداحافظ !

                                      سلام پنجه های سرد تنهایی. 

سلام

نمیدونم چی شد که تصمیم گرفتم این وبلاگ رو راه اندازی کنم.شاید یه جورایی جوگیر شدم ،شایدم دلیلش دلتنگی واسه دوستای عزیزم جابر پرویزی،رضا جمیلی،اسلام بکتاش،احمد جمعه پور،علی مطوریان،مصطفی فرد،بابک نهالی و البته خانمها...( کی جرات داره اسمشون رو بیاره؟)باشه که زمان دانشجویی تحت عنوان مجمع نویسندگان جوان یا به هر بهونه دیگه دور هم جمع می شدیم و نوشته هامون رو نقد می کردیم. حالا برای شروع یه سری از نوشته های همون موقع رو براتون می نویسم. در آینده هم اگه غم دنیا گذاشت و این چشمه خشکیده یه جونی گرفت مطالب جدید رو اضافه می کنم.

 کاش کودک مانده بودم

سبز بودم

با صدایی همچو باران

قصه سبزی جنگل

از خروش رود زیبا

شعرهایی همچو رویا می سرودم.

کاش کودک مانده بودم

تا به دور از ترس و وحشت

هر نگاهت را

برای دیدن فردای زیبا می ربودم.

کاش کودک مانده بودم

تا پر از رویا

به فریاد

در هوایت

نغمه های باز باران را

چه زیبا می سرودم.

کاش کودک مانده بودم.